luka

LUKA

Pandang serupa duka

Udara tebal kabut

Kaca hitam bak lumut

Gelak bertukar duka

Kasih yang dulu beralih cinta

Kini, beralih luka

Sebentuk cinta kini retak

Tak keras bak karang lautan

Tinggalkan bongkah hati yang rusak

Meski pernah,

Percaya sumpah dan cinta

Namun kini berganti kebohongan dan dusta

Ingin rasa beranjak arah

Dalamnya perih sumur luka

(Ika Sartika, 2010)

hiruuupp

PADUNGDUNG DANGDUT

“Hidup! Hidup! Hidup!” ceuk peureup mani baruleud ngahaja nonjokan Angin nu keur tibra lebah lilieuh caringin. Angin téh tibuburanjat, nyusul Manuk nu tiheula ngagarapak tina dahan kana dahan. Barengong Angin jeung Manuk, mireungeuh mangpirang Peureup tinggorowok nyentakan Beurang bayeungyang. Beurang témbong rérénjagan, tuluy kabur sakur pangacianana. “Hidup Aing! Hidup Aing! Hidup Aing!” ceuk Peureup beuki tararik bari témbong aya seuneu ngabebela tina sela-sela ramo. Ngadégdég Angin jeung Manuk nénjo Beurang beuki soak gogobrot juuh késangan. Keur kitu, Panonpoé ngagilerkeun cahayana, nyorot Peureup nu ngabring ti peuntas ditu. “Aing gé hidup! Aing gé hidup! Aing gé hidup!” ceuk Peureup nu karék cunduk, sarta teu tata teu titi ujug-ujug ngajorag nu keur sesentak. Ger campuh Peureup jeung Peureup nu sarua pada-pada sareuneuan ngabébéla. Peureup diadu jeung Peureup deui. Tinggorowok. Tingajarekok sora nu patonjok-tonjok. Angin Mabal. Manuk mabur. Beurang géhéng. Getih Peureup nu baradag boborot nyiram sampalan. Kacaturkeun teungah peuting, disaksian Imut bulan, dua Peureup nu baradag sasalaman handapeun tangkal caringin. Nu itu nyiwit saeutik. Nu ieu bet ngélékéték. (Godi Suwarna, 1992).

Tak Berjudul

dalam pikirku...
mendung mencurah rasa rindu
ku gempur semua itu
hujan kini menjilat-jilat bumi tak berdosa
kudiamkan saja..
kulihat hujan tertawa
kudiamkan saja.
kabut kini menghalau jalanku
namun, kan ku kebat dengan kipas ajaibku
dalam pikir ini akulah si pembawa reformasi
meski beribu orang terjaga dalam angannya

harusnya ku ada di atas karpet merah
melambung asa dan rasa.

dan mereka,,,
harusnya berada di karpet hitam berdebu..

kan kuderai air mata bumi pertiwi
tanah khatulistiwa

kerikil-kerikil coba kulontarkan pada alam
dan itulah sebagai fondasiku melambung menggapai asa

ku gempur semua, ku angkat angkatanku kini
menjadi cahaya bagi mereka
umat di dunia yang terbawa sesat karna harta semata.

De Echie (desikusmawati.blogspot.com)
Maret 2011